یه نفر همش سرش رو زمین باشه و
 مدتها دور خودش بچرخه تا این که از این خاک راهی به آسمون پیدا کنه

 در حالی که آسمون قشنگ بالای سرشه

 و منتظره تا یه بار به اون بالا نگاه کنه

 اون مرغی که سرش به نوک زدن به زمین گرمه
 کجا میتونه اوج گرفتن عقاب رو تو دل آسمون ببینه
 که چه لذت و فراغتی داره...

 آسمانها

 همیشه زیباتر بوده اند

 این نگاه کوتاه ماست که بر زمین خیره مانده

 و پا فراتر نگذاشته است...

خدایا

چه کنم  به که پناه برم

و از این ظلمتکده  

به سوی کدامین نور رهسپار شوم 

دیدگانی کم سو

تنی سست و بی جان

  و 

بالهایی از پرواز مانده  

فقط در آرزوی پرواز  

چشم به دور دست دوخته ام 

و به امید اینکه 

   روزی

   کسی

این جسم مرده را جان دهد 

و مرحم بر قلب پر زخمم باشد 

     و  

یقین دارم 

آن روز خواهد آمد  

                           خدایا...

انسان در کشاکش اتفاقات

و در پس و پیش رویدادهاست

 که به انسانیت خود معنا می دهد و خود را در ورطه صعود و سقوط می یابد.

 بنی آدم را به گلی سرشته اند که تا زیر دستان روزگار ورزیده نشود

 هیچ از صلابت و استواری بهره ای نخواهد برد وآن آب حیاتی

 که این شاکله را شکل می دهدچیزی نیست 

 جز ارتباط با اصل و علت حیات

                                  یعنی اهل بیت خدا...

نگاه می کنم به تو که در رهم نشسته ای
به غمزه ای دل مرا به تاب و تب کشانده ای


نگاه می کنم به تو دوان دوان نفس زنان
به هرمیانه رقص کنان که عشق راسرشته ای

نگاه می کنم به تو که با نثار جوی خون
همه جهان به پای تو نشانده اند چشمه ای.

هرچه زیباتر سر به زیرتر